Teoria zbiorów rozmytych wprowadza bardziej intuicyjne podejście do rzeczywistych zjawisk. Element zbioru rozmytego może należeć do niego tylko w pewnym stopniu. Podejście takie odzwierciedla łagodne przejście ze stanu przynależności do stanu nieprzynależności.

Wiemy, że klasyczna logika bazuje na dwóch wartościach: 0 i 1, czyli prawda i fałsz. Granice między tymi wartościami są ściśle określone, natomiast logika rozmyta znosi te granice i umożliwia pojawienie się wartości niepełnych, takich jak np. prawie fałsz, trochę prawdy itp. ;-)

Teoria zbiorów rozmytych wykorzystywana jest najczęściej tam, gdzie systemy operują na zmiennych lingwinistycznych, tj. takich, których nie da się przedstawić jednoznacznie w postaci liczbowej, jak np. pojęcia „wysoki” ciepły”, „ciężki” itp.
Dzięki tej teorii można tworzyć systemy, w których da się wykorzystać rozumowanie bliższe ludzkiemu myśleniu. Możliwe jest operowanie na pojęciach bez ograniczeń, jakie stawiała klasyczna teoria logiki dwuwartościowej.

Najważniejszą zaletą rozmytej reprezentacji zbioru jest fakt, że dzięki niej mamy możliwość uniknięcia błędów wnioskowania, które miałyby miejsce w przypadku stosowania logiki klasycznej. Dla przykładu wszyscy, których wzrost jest powyżej 182 cm kupują ubrania duże, natomiast ci, których wzrost jest poniżej 182 cm kupują ubrania małe. Pytanie powstaje, co z tymi, którzy są "raczej niscy" ale za to "raczej otyli"? Oni powinni kupić ubrania średnie ;-)

Wadą teorii zbiorów rozmytych jest niejednoznaczna przynależnośc elementu do konkternego zbioru.

Uważasz, że artykuł był ciekawy i chcesz otrzymywać powiadomienia o moich kolejnych wpisach lub projektach?
Wpisz swoje imię oraz adres e-mail a następnie kliknij "ZAPISZ MNIE"

Polecam w HELIONIE: